Uitdagingen zijn er niet, ze is onderdeel van ons gezin

Martijn trouwde in 2004 met Aafke en samen hebben ze drie kinderen. In 2006 kregen ze hun eerste kind en in 2008 een tweeling. Met drie meiden hadden ze al een mooi gezin, maar Martijn en Aafke hadden ruimte voor meer. Er kwamen nog twee pleegkinderen bij. Eén van de pleegkinderen is weer terug naar zijn moeder en de ander, Elise, woont nog steeds bij het gezin.

Waarom pleegouder worden?

Onder het motto ‘iets foar in oar dwaan’ en Martijns ervaring met een groot gezin, kwam pleegzorg ter sprake. Aafke werkte in de zorg en was gewend om voor anderen te zorgen. “Toen de tweeling kwam was het hek van de dam en gingen we ons verdiepen in pleegzorg”, vertelt Martijn. “Elise woont alweer zes jaar bij ons en we hebben nog steeds contact met onze pleegzoon, die weer bij zijn moeder woont.”

Hoe word je pleegouder?

“We zijn eerst naar een bijeenkomst van Jeugdhulp Friesland geweest,” legt Martijn uit. “Daar kregen we uitleg over de verschillende mogelijkheden. Daarna volgde een screening. Toen alles goed was, keken we welke vorm van pleegzorg bij ons paste.” Tijdens het voorbereidende traject bespreek je onder andere welke vorm van pleegzorg het beste bij het gezin past en volgen de pleegouders een training.

In eerste instantie dachten Martijn en Aafke aan vakantie- of weekendopvang. Maar het afscheid bij de eerste opvang tijdens een vakantie viel hen zwaar. “Met tranen in de ogen namen we na twee weken opvang afscheid. Toen zeiden we: ‘Dit is toch niet iets voor ons’. Toen hebben we ons aangemeld voor langdurige opvang. En dat past ons als een jas. ‘Wy wolle net oars’.”  

Wat zijn jullie mooiste momenten als pleegouders?

Martijn glimlacht: “Zes jaar geleden kregen we een bijzonder telefoontje: er was een plekje nodig voor een pasgeboren meisje. Ik zie het nog zo voor me hoe ze werd gebracht. ‘It lytse pykje’. En nu is ze al 6 jaar bij ons.” Elise vindt zichzelf niet zo’n ‘lyts pykje’. “Heit ik bin grut, ik bin net lyts” zegt Elise aan en geeft Martijn een knuffel.

Martijn: “Elise heeft een heit en mem én een papa en mama. Wij zijn haar heit en mem, maar ze heeft ook nog contact met haar papa en mama. Het contact met de ouders gaat goed en dat vinden wij ook erg belangrijk.” Omdat er veel wisseling in voogden was, vroegen Elise haar ouders aan Martijn en Aafke of zij voogd wilden worden. “Een groter compliment kan je niet krijgen,” zegt Aafke trots.

Wat zijn de grootste uitdagingen?

Martijn denkt even na. “Eigenlijk zijn er geen grote uitdagingen. Elise hoort gewoon bij ons gezin. Natuurlijk lopen we weleens ergens tegenaan, maar welk gezin niet? Voor alles is een oplossing!” Zo viert Elise haar verjaardag twee keer: één keer met haar biologische familie en één keer met de familie van Martijn en Aafke. “We doen er alles aan om het zo goed mogelijk voor haar te maken.”

Wat vond de omgeving van het pleegouderschap?

“In het begin vroegen mensen vooral: ‘En jullie eigen kinderen dan?’ Maar verder reageerde iedereen positief. Elise is opgenomen in onze familie en hoort er helemaal bij.” Martijn geeft aan: “Iedereen vindt altijd overal wat van, maar wij doen gewoon ons ding.”

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die twijfelen over pleegouderschap?

Martijn reageert meteen: “Luister naar je hart. Natuurlijk moet je er goed over nadenken en een informatieavond kan daar enorm bij helpen. Er zijn veel mogelijkheden en de ondersteuning is heel fijn. Je kunt goed aangeven waar je behoefte aan hebt – en ook waar je geen behoefte aan hebt. Het is fijn dat er mensen achter je staan en er wordt goed met je meegedacht.” 

Wil je meer verhalen lezen van onze inwoners?