‘Ik geloofde dat ik dit verdiende’

Seksueel misbruik raakt je diep. Zeker als je nog jong bent. Anna* maakte dit mee tussen haar 13e en 15e jaar. Veel jonge meiden geven zichzelf de schuld, ook al ligt die niet bij hen. Haar grootste drempel was de schaamte. Tijdens Orange the World deelt zij haar verhaal. Ze wil anderen laten zien dat je niet alleen bent en dat je eruit kunt komen.

*Anna is een schuilnaam om haar privacy te beschermen.

Nieuwe vrienden

Rond haar dertiende kwam Anna in contact met een nieuwe vriendengroep. “Ik werd uitgenodigd voor een feestje en kwam zo terecht bij oudere jongens en meiden. Ik vond het stoer dat ik erbij mocht zijn en wilde er graag bij horen. Elk weekend was er wel een feestje waar gedronken werd.”

Thuis voelde Anna zich niet altijd op haar plek. “Bij de groep kon ik alles even vergeten. Daar mocht ik er zijn.”

“Ik was net dertien, mijn lichaam veranderde en ik wist daar nog niet veel van. De oudere jongens maakten vaak opmerkingen over mijn uiterlijk. Dat vond ik niet altijd fijn, maar men zei dat ik het als een compliment moest zien, dus dat deed ik.” Anna voelde zich vaak ongemakkelijk en bekeken, maar dacht dat het onschuldig was.

Nare omslag

Het gedrag van de jongens sloeg al snel om. “Het begon met een tik tegen mijn billen en werd steeds erger. Ik werd steeds vaker van achteren vastgepakt bij mijn borsten, tegen de muur geduwd en klemgezet. Ik probeerde los te komen en snel weer te gaan zitten. Ook als ik naar huis ging werd ik vaak opgewacht of achtervolgd. “Anna werd steeds banger om naar huis te gaan. Ze bleef langer zitten in de hoop dat ze niet gevolgd zou worden.” Anna wilde er geen punt van maken. Ze dacht dit zijn mijn vrienden.

Het lag aan mij

De situaties werden heviger. “Ik werd ingesloten, een jongen probeerde ‘grappend’ een bezemsteel tussen mijn benen te drukken. De rest van de groep stond er lachend omheen. Als ik hier dan op reageerde wuifden ze het weg. Het was maar een grap, ik vroeg er om.”

Anna werd steeds angstiger en merkte dat de alcohol hielp om dit gevoel weg te nemen. Ze dronk thuis vaak al veel alcohol voordat ze naar de groep ging om de spanning er wat af te halen. Anna voelde haar vaak onveilig maar dacht dat ze dit moest accepteren. “Ik dacht dat ik het probleem was. Iedereen behandelde mij zo. Dit werd steeds bevestigd als ik tegenstribbelde. Het lag altijd aan mijn kleding, gedrag, gezicht of zelfs aan mijn stem.”

Van kwaad naar erger

“Ik begon steeds meer te drinken om minder te voelen.” De drank zorgde ervoor dat Anna steeds vaker uit de tijd ging. “Op een avond gaf één van de jongens aan dat hij mij wel even thuis zou brengen. Hij zette me achterop de fiets met mijn arm om hem heen zodat ik niet viel. Als ik achterover klapte, zette hij mij weer op de fiets. Een moment later merkte ik dat hij mijn hand in zijn broek had gedaan. Ik was compleet in paniek en verstijfde, maar hij was op dit moment de enige die mij thuis kon brengen. Echter stopte hij bij zijn huis, trok mij mee naar binnen en deed de deur dicht. Toen ben ik verkracht. Ik was 15 en hij 19.

Schuldgevoel

Anna gaf, net als veel anderen die dit overkomt, zichzelf de schuld. “Het was makkelijker om te geloven dat het aan mij lag in plaats van de hele groep. De groep zei: ‘je ziet er sletterig uit, je vraagt er gewoon om of dit is nou eenmaal waarvoor je bent’.” Zo vertelde Anna over meerdere gebeurtenissen die plaatsvonden in die tijd met verschillende jongens uit de groep.

“Er was één jongen die mij manipuleerde als ik tegenstribbelde. Als ik naar het toilet moest deed hij de lichten uit in de gang. Ik zei dat hij moest kappen. Hij duwde mij met zijn lichaam tegen de muur en probeerde met zijn hand in mijn broek te gaan. Ik hoor hem nog lachen. Het lukte mij om weg te komen. Maar hij pakte mij vast en zei: “Je kan er maar beter aan toegeven, iedereen zal je altijd zo behandelen.”

Uitzichtloze tunnel

Ik geloofde hem, want alles wat ik had meegemaakt liet zien dat mensen mij altijd zo zouden behandelen. Dit zorgde ervoor dat Anna er niet over durfde te praten. Na een incident in de kroeg kwamen haar ouders erachter dat er iets was gebeurd. De volgende dag ging Anna met die jongen en beide vaders in gesprek. Al snel ging het weer over hoe Anna’s kledingstijl in plaats van over wat de jongen had gedaan. “Mijn vader keek mij boos aan en ik kreeg huisarrest.” Weer een bevestiging: “Het is mijn schuld, ik ben het probleem en het zal altijd zo blijven.”

“Dit waren mijn eerste ervaringen rondom jongens en seksualiteit. Ik wist niet beter. Ik probeerde zo vaak tegen te stribbelen, nee te zeggen, maar het gebeurde steeds weer.” Anna zat volledig vast. Ze wilde dat het misbruik stopte maar ze wist niet hoe. “Ik dacht dat de beste oplossing was dat ik er niet meer zou zijn, want ik was toch het probleem…”

“Ik heb vaak nagedacht over er niet meer zijn, maar ik durfde niet. Er was geen grens meer met het gebruiken van alcohol of drugs, omdat ik hoopte nooit meer wakker te worden. Als ik dit echt had gedaan was mijn verhaal hier geëindigd. Dan was ik er nooit achter gekomen hoe gelukkig ik nu, jaren later, ben.”

Denk je aan zelfdoding? Bel 113 of ga naar www.113.nl

Een nieuw begin

Anna leerde een jongen van haar leeftijd kennen. “Hij was lief en ik kreeg voor het eerst verkering. Ik wou dit niet verpesten en stapte uit de groep. Niet voor mezelf, maar voor hem. Ik kreeg nieuwe vrienden. Ik werd niet meer vastgegrepen, niet meer achtervolgd, niet meer uitgelachen… Toen kwam ik erachter dat wat ik had meegemaakt niet normaal was.”

Jarenlang liet Anna signalen vallen tijdens het misbruik, in de hoop dat iemand haar zou helpen, maar niemand pakte het op. Pas toen Anna zelf de stap naar de huisarts zette, kreeg ze goede hulp. “Doordat ik uit de groep stapte, stopte ook het geweld. Ik dacht dat ik altijd zo behandeld zou worden, en toen het stopte besefte ik dat alles wat tegen me was gezegd niet klopte. De littekens zitten er nog steeds, maar zijn door alle hulp en goede mensen om mij heen sterk vervaagd. Wat er van overblijft probeer ik nu in te zetten om anderen te helpen.”

Er is hulp

“Je kunt uit een gewelddadige situatie komen. Het lijkt misschien onmogelijk, maar er is hulp,” zegt Anna. “Sommige mensen geven je de schuld of begrijpen je niet, maar niemand verdient het om mishandeld te worden, fysiek of mentaal. Durf te praten en vraag om hulp. Je verdient beter. Je kunt echt gelukkiger worden dan je nu denkt.”

Anna vindt het frustrerend hoe er soms over jonge meiden of vrouwen wordt gesproken; “Hoe moet iemand weten wat normaal is? Als iedereen wegkijkt of zegt dat het jouw schuld is? Want; het rokje was te kort, ze zag er sletterig uit of waarom fietst ze alleen, mag nooit de reden zijn om over grenzen te gaan. We moeten het hebben over het gedrag van de dader; Wat haalt iemand in zijn hoofd om te ander vast te grijpen of aan te randen. Ik hoop dat mensen durven te praten of ingrijpen wanneer zij een dreigende situatie zien. Dat ze durven zeggen: ‘Hé, dit is niet oké.’

Anna wil iets doen met wat haar is overkomen en anderen helpen. Haar verhaal laat zien dat verandering mogelijk is, ook na alles wat er is gebeurd. “Ik hoop dat iemand dit leest, een ouder, vriend of iemand die nu in een gewelddadige situatie zit, en denkt: ik kan iets veranderen.”